Avstandane

Dei pulserande flammar innprentar seglet langs kysten, fordi alt anna er nettopp ein svikt. Og kun enkelte skuggar kan forklara kor mange glasstykker må byggjast inn i dette perfekte sett av oransjeaktige nyansar.
Dette har allereie vert sagt. Og denne ro som eg hedrar, ledar meg til eitt. Til begjæret for dei piska av lys som periodisk slår mot vatnet. Då er eg sikker på at eg er retta mot den rette siden av dagen. Og Mjøsa sin.
Avstandane er verdilause, ikkje noko anna en overvurderte innsatsar til å forklare den menneskelege ugyldigheita og makteslausheita mot seg sjølv. Den ubevegelege blasfemi på sokkelen av salt. Utan innblanding av hykleri. Eg kan høyre din innånding og svelgjer dei orda som du smuglar utover min kunnskap å forstå. På grunn av at du minnar meg på så mykje. Og du er kun mitt fatamorgana av isen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*