Ein kortvarig, irrasjonell svevn på mosen

Kanskje for mykje kravt av deg. Med jamne mellomrom, berekna gjer eg det klårt kor mykje dei penumbræ i sein ettermiddag tyder eigenleg for meg. Inni dei ligg det verdilause stein skjult; dei som du vil spå neste dag for meg med; han som eg lett forsømer; òg fortida er eg sikka til å endre. Overskriv Vega sitt rammeverk på gjørmen strøtt over Næras botn for å framkalle useielege bedrag i tåka. Syndfriheita er inkje i tilhøve til tapte høve, såg forgjeves er det å forvandle vatnet i klor og blande horisonten med toppane av trea. Men eg er likesæl mot kvar trivialitet ein ikkje kan smake på. Perfeksjon er bemerkelsesverdig, men berre utan dei som kunne høyre på han. Det er det einaste kravet. Elles kan eg ikkje love ikkje å late som å tru på eit sett av bevegelege bilete kalla draumar. I tråd med det primære behovet for moro og verdsetjinga for å berettiggjere eksistensen treng vi nokre gonger å insistere på upersonlegdomen fordi sjela ikkje er noko du har, og vi kan ikkje fritt rå over henne. Vilkår for å kome tilbakke er at kvar mil må innhentast form. Begge to blir fortent. Erklær dei til kongane sine vekte frå svevn på mosen og tilby dei eple grøvd ut av snøen i byte for eit augneblunk av opplysning før vi igjen sinkar tilbake i rasjonalitet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*